Umierająca Łucka

Czas wyjątkowo odcisnął piętno na kamienicach znajdujących się przy ulicy Łuckiej. Znajdziemy tutaj XIX-wieczne czynszówki, wśród których ta, przy Łuckiej 8 należąca niegdyś do Abrama Włodawera jest najstarszą na Woli. Wybudowana w 1878 roku, nie ucierpiała podczas II wojny światowej. Kamienica została wpisana do rejestru zabytków w 1992 roku. Jej stan techniczny jest fatalny, okna zostały zamurowane, zbudowano specjalny daszek chroniący przechodniów przed spadającymi kawałkami budynku.

Idąc dalej ulicą Łucką od ulicy Żelaznej, po prawej stronie znajduje się podwórko, a na nim kamienica pod numerem 10. Jeszcze niedawno można było tam zobaczyć przedwojenną prasę. Nie wiadomo jaki spotkał ją lost. Ponadto, do niedawna wejście do oficyny fabryki Chaskiela i Józefa Cukierwaarów było możliwe. Obecnie drzwi są zabite deskami, a ludzie zostali wyeksmitowani z popadającej w ruinę kamienicy.

® 0-22 - Podwórko przy Łuckiej 10

® 0-22 - Wnętrze kamienicy przy Łuckiej 10

® 0-22 - Wnętrze kamienicy przy Łuckiej 10

® 0-22 - Podwórko przy Łuckiej 10

Idąc dalej mijamy budynek nr.12 w którym znajduje się warsztat samochodowy oraz kamienicę przy Łuckiej 14, która została wybudowana w 1900 roku i należała kiedyś do Arona Oppenheima. W podwórku znajduje się kilkupiętrowa oficyna. Podobnie jak jej sąsiadki spod numeru 8 i 10, kamienica jest w bardzo złym stanie. Bardzo możliwe, że w dalszym ciągu nikt nie będzie interesował się kamienicami do momentu ich zawalenia się. Szkoda, bo coraz mniej takich miejsc w naszej Warszawie. Obym się mylił..

® 0-22 - Wnętrze kamienicy przy Łuckiej 14

Warszawa 1935

Od dłuższego czasu zbierałem się z zamiarem pójścia do kina na Warszawę 1935. I we wtorek udało mi się zebrać, wraz z moją drugą połówką wybraliśmy się do Feminy. Nie mogliśmy doczekać się rozpoczęcia projekcji. Gdy zasiedliśmy wygodnie w fotelach... Zaczęło się! Na ekranie pojawiło się piękne miasto, w którym każdy budynek był częścią całości. Niesamowite kadry z lotu ptaka przedstawiają wspaniałą kompozycję układu przestrzennego miasta. Budynki były rozmieszczone w sposób przemyślany, zachowana była pewna harmonia, której w dzisiejszej stolicy mi brakuje. Oglądając te obrazy chciałoby się przenieść w tamte czasy, żeby choć na chwilę poczuć klimat ówczesnej Warszawy. Film robi naprawdę wielkie wrażenie, warto wybrać się do kina.

www.warszawa1935.pl/

Gazownia Warszawska

Stały wzrost zapotrzebowania na gaz, a jednocześnie brak możliwości przestrzennej rozbudowy zakładu na ul. Ludnej na Powiślu zdecydowały, że niemiecka firma z Dessau wybudowała w latach 1886-88 drugą gazownię przy ul. Dworskiej (dzisiejsza Kasprzaka), na gruntach wsi Wola w gminie Czyste. Lokalizacja gazowni w tym rejonie została wybrana ze względu na możliwość budowy bocznicy kolejowej od przebiegającej tam kolei warszawsko-wiedeńskiej, co umożliwiało transport węgla koksującego wprost ze Śląska. W 1900 r. historyczny plan gazowni rejestruje istnienie już drugiego cylindrycznego zbiornika na gaz, usytuowanego przy pierwszym, na końcu alei biegnącej z północy (od ul. Dworskiej) na południe.W 1928 r. z Gazowni Miejskiej gaz dostarczono do 6.464 latarni oświetlających warszawskie ulice, a zarejestrowanych było prawie 92 tys. gazomierzy odbiorców gazu. Po wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939 r., gazownia warszawska została unieruchomiona, ponieważ bomby uszkodziły budynki produkcyjne i oba zbiorniki gazu.

Źródło: http://www.geotekst.pl/artykuly/historia/gazownia_warszawska

W czasie powstania warszawskiego – 22 września – zakład unieruchomiono, a pracowników przymusowo wywieziono. Po wojnie, dzięki dużemu wysiłkowi pracowników gazowni, ponownie ruszyła praca zakładu. W 1978 r. zakończono całkowicie produkcję gazu powęglowego w warszawskiej Gazowni Miejskiej. Obiekty gazowni zostały wpisane do rejestru zabytków 13 maja 1975 roku. Niestety, nie uchroniono się przed popełnieniem błędu w stosunku do opuszczonych zbiorników gazu, wyłączając te obiekty z całego zespołu i sprzedając kolejnym inwestorom, którzy nie przestawiali służbom konserwatorskim konkretnego programu ich adaptacji i renowacji...

® 0-22

® 0-22

Źródło: Zeszyty Wolskie nr.4